Rekenproblemen zijn nog geen rekenstoornissen. Rekenproblemen horen bij het leren rekenen: ze horen bij het ontwikkelende getalbegrip en de ontwikkelende reken- en probleemoplossende vaardigheden.

Veel rekenproblemen verdwijnen met het toenemende inzicht van de rekenaar.

Andere rekenproblemen zijn na een nauwkeurige probleemanalyse en een adequate didactische begeleiding goed te behandelen.

Niet alle rekenproblemen zijn een gevolg van beperkingen in de capaciteiten van kinderen. Soms zijn rekenproblemen voor een belangrijk deel het gevolg van tekorten in het rekenonderwijs of van beperkingen van de rekenmethode.

DSM IV, het handboek van psychische stoornissen, beschrijft een rekenstoornis (vrij vertaald) als: 'rekenvaardigheden die duidelijk beneden het verwachte niveau liggen, met inachtneming van de leeftijd, de intelligentie en het gevolgde onderwijs, leidend tot flinke problemen op school of in het dagelijks leven en zonder dat dit het gevolg is van zintuiglijke tekorten'.

Hoewel er geen algemeen geaccepteerde criteria zijn die scherp afgrenzen wat wel en wat geen rekenstoornis mag worden genoemd, is er over de mate waarin dyscalculie voorkomt wel een redelijke overeenstemming. In internationaal onderzoek worden percentages rond de 6% genoemd. Rekenstoornissen zouden daarmee ongeveer net zo vaak voorkomen als leesstoornissen.

Rekenstoornissen blijken zeer verschillend van aard te kunnen zijn. Dat is wel logisch: het kunnen rekenen is afhankelijk van een groot aantal vaardigheden:

• telvaardigheid,
• getalbegrip,
• kennis van rekenhandelingen,
• vertalen van een probleem in rekenhandelingen,
• leesvaardigheid,
• algemene probleemoplossende vaardigheden.

Afkomstig van: Dyscalculie